Religieuze dissidentie in de middeleeuwen
Terwijl de economie herleefde, nieuwe steden ontstonden en het intellectuele leven bloeide, kende de Westerse Kerk in de hoge middeleeuwen (c. 1000-1300) een periode van ongeziene innovatie en vitaliteit. Nieuwe bewegingen en buitenissige uitingen van vroomheid zagen het licht. Sommigen daarvan werden omarmd door de kerkelijke overheden, anderen gemarginaliseerd, bestreden en veroordeeld.
Deze lezing vergelijkt de vermeende dissidenten met de bewegingen die uiteindelijk geïntegreerd werden in de officiële Kerk. De confrontatie van bronnen toont de bijzondere ambiguïteit van het begrip 'ketterij' in de middeleeuwse christenheid.

