‘When you are in the middle of a story it isn't a story at all, but only a confusion, … it's only afterwards that it becomes anything like a story at all. When you are telling it, to yourself or to someone else.” Gevleugelde woorden van Margret Atwood.
Wanneer je middenin iets zit, is het niet meer dan een onsamenhangende brij van gebeurtenissen, verrassingen en overrompelingen. Pas wanneer je op het spreekwoordelijke droge geklauterd bent om uit te blazen, kan je terugkijken en wat gebeurde samen puzzelen tot een verhaal.
Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen, schreef de Deense filosoof Soren Kierkegaard. Wanneer je terugkijkt vallen er misschien patronen op, een les die je in je binnenzak kan steken. En een logisch gevolg daarvan, jouw verhalen kunnen anderen helpen een realiteit begrijpen die niet helemaal de hunne is.
In het najaar schoven twaalf mensen elke dinsdagavond samen aan de tafel. Ze hadden niets gemeen, enkel een stevige rode draad in hun verhalen, die van leven in kansarmoede. Zes avonden gooiden ze anekdotes en ervaringen op tafel. Samen streken ze de plooien uit wat ze meemaakten en puzzelden de stukjes aan elkaar.
Er schuilt kracht, schoonheid en durf in mensen die samen hun ervaringen openvouwen, tegen het licht houden en dan van wal steken.
‘Moet je nu eens weten…’
‘Je raadt nooit …’
Of hoe een verhaal ook begint.
Deze twaalf mensen vormen de basis van het inspringtheater ‘Open Kaart Spelen’. Regisseur Lucas Vandenbussche luisterde naar alle verhalen en boetseerde deze tot dialogen en universeel herkenbare scènes. Het resultaat is een inspringtheater die korte scènes uit het leven speelt uitnodigt om stil te staan bij de vraag ‘Wat zou jij doen?’ ‘Wat denk je over elkaar?’ ‘Hoe praat je met elkaar?’ ‘Wat voel je en kun je je inleven in de ander?’
Een verhaal is nooit maar een verhaal. Het is kijken met de ogen van een ander.